Frank
Vandenbroucke

De federale minister van Armoedebestrijding Frank Vandenbroucke kondigt een belangrijke maatregel aan binnen de arbeidsongeschiktheidsverzekering. Met deze maatregel zet de regering een nieuwe stap in de strijd tegen armoede en bestaansonzekerheid, en erkent ze de inspanningen van mensen die jarenlang hebben gewerkt maar door tegenslag uitvallen.

Eerder werd al een eerste maatregel in eerste lezing goedgekeurd, gericht op meer koopkracht voor alleenstaanden met een handicap vanaf 2026. Vandaag wordt een tweede, belangrijke maatregel goedgekeurd die een onrechtvaardigheid in het systeem corrigeert.

Einde aan een onrechtvaardige anomalie

Binnen de huidige arbeidsongeschiktheidsverzekering bestaat een onderscheid tussen “regelmatige” en “niet-regelmatige” werknemers. Dat onderscheid bepaalt de hoogte van de uitkering. In de praktijk leidt dit echter tot onrechtvaardige situaties.

Wie jarenlang zo goed als voltijds heeft gewerkt, maar vlak vóór een volledige  arbeidsongeschiktheid zijn werkvolume moest verminderen, bijvoorbeeld door ziekte, riskeert vandaag terug te vallen op het statuut van niet-regelmatige werknemer. Daardoor ontvangt die persoon een uitkering op het niveau van het leefloon, terwijl dat de uitkering is die het verst onder de armoedegrens ligt.

“Dit is niet rechtvaardig. Mensen die hun hele leven hebben gewerkt en bijgedragen, mogen we niet laten vallen op het moment dat ze het moeilijk krijgen,” stelt minister Vandenbroucke

Toegangsvoorwaarden worden eerlijker

Om deze anomalie weg te werken, versoepelt de regering de toegangsvoorwaarden om als “regelmatige werknemer” erkend te worden binnen de arbeidsongeschiktheidsverzekering.

Concreet:

• De vereiste werkintensiteit daalt van 75% naar 66%;
• De drempel voor het bruto dagloon wordt verlaagd van 81,9228 euro naar 76,9228 euro (bedragen op basis van 2025).

Deze aanpassing geldt voor nieuwe instromers in de arbeidsongeschiktheidsverzekering.

Dankzij deze maatregel zal naar schatting 9,45% van de mensen die volgens de huidige regels als niet-regelmatige werknemer zouden worden beschouwd, voortaan het statuut van regelmatige werknemer krijgen. Het gaat specifiek om mensen met een reële loopbaan, die vandaag uit de boot vallen door te strikte criteria.

Strijd tegen armoede centraal

Met deze maatregel bevestigt de regering haar engagement om armoede structureel aan te pakken en sociale bescherming te versterken.

“Wie pech heeft in het leven, verdient bescherming. Zeker wanneer die persoon eerst jarenlang zijn verantwoordelijkheid op de arbeidsmarkt heeft genomen. Dit is waar een solidaire samenleving voor staat: mensen optillen, niet in de steek laten,” besluit de minister. De maatregel maakt deel uit van een bredere strategie om sociale rechten te versterken en ervoor te zorgen dat werk altijd.

Twee voorbeelden:

Cindy heeft recht op een uitkering als alleenstaanden en is receptioniste in een hotel. Van maandag t/m donderdag is dat tussen 18 en 23uur. Op vrijdag tussen 16 en 23 uur. Haar loon is 2.100 euro (dit voor 27u per week). Cindy valt echter 9 maand uit wegens ziekte. Haar uitkering (vanaf de 4^de maand PAO?) was 1.340,56 euro op maandbasis. Voortaan wordt dat 1.671,02 euro/maand.

Kamiel heeft zijn echtgenote ten laste en had 30 jaar gewerkt aan een voltijds loon (bruto) van 3.500 euro/maand. Wegens gezondheidsproblemen ging hij het laatste jaar wekelijks op woensdagmiddag en vrijdag niet meer werken. (=3,5*7,6u = 26,6 u/week). Vervolgens was zelfs dat lagere arbeidsritme niet meer mogelijk en werd hij noodgedwongen op volledige arbeidsongeschiktheid gesteld. Zonder hervorming zou hij na lange jaren voltijds werken en bijdragen te hebben betaald 1.811,68 euro /maand uitkering hebben gehad. Door de hervorming heeft hij 2.180,60 euro/maand uitkering.